Tremo so pensar nunha fusión de caixas galegas: miles de prexubilados pasando a vivir a costa do Estado e mantenemento de postos de traballo precarios (cánta diferencia nas condicións laborais hai na banca entre un traballador que leve vinte anos traballando e outro que leve tres, p. ex.?) a costa dunha suposta “galeguidade” dos cartos.

A opción dunha PPCaixa (Madrid, Valencia e Galicia) é igual de temible, posto que suporía darlle un mantenemento á estrutura económica do partido popular encamiñado ó seu mantenemento no poder (cómo conxugar a permanencia na directiva de personaxes escollidos a dedo polo partido gobernante que se fai en Caja Madrid coa xerontocracia das empresas galegas? O único que teñen en común é o PP))

Quizás a fusión de caixas do norte (Galicia, Asturias e León) sexa a máis aceptable, sempre que conleve unha modernización das empresas implicadas. Daríalle o papel central a Caixa Galicia, un territorio definido no noroeste peninsular onde traballar coa centralidade en Galicia e a oportunidade de asimilar a Caixa Nova máis adiante.

Pero para iso sería necesario modernizar ós protagonistas, feito que a día de hoxe é pouco menos que unha quimera imposible; aínda que a influencia positiva na súa área de influencia sería innegable (obriga de mellorar as comunicacións e infraestruturas do norde coa meseta e do norde consigo mesmo) polo pulo financieiro e modernzador que necesitaría. Unha quimera, xa digo.